زندگی نامه

من مهدي كروبي، فرزند احمد در سال 1316 در شهرستان اليگودرز استان لرستان به دنيا آمدم. پدرم مرحوم حاج شيخ احمد از روحانيون سرشناس لرستان بود. پدرم شاگرد مرحوم آيت الله سيدابوالحسن اصفهاني بود. او علاوه بر مبارز و عابد كم نظير بودن همواره به دنبال انجام امور مردم بود و انصافا خدمات بسياري در آن ديار انجام داد. او هنوز جايگاه خاصي در ميان مردم استان لرستان نه به واسطه عرفانش و نه به خاطر روحاني بودنش و يا حتي مبارزاتش بلكه به واسطه كارهاي خير و مردمي بودنش دارد. مادرم مرحومه خديجه كروبي نيز اهل آن منطقه بود.

 

 

 

تولد در خاناده مذهبي همراهشد با تعاليم آموزاي يني از سوي پدرم كه با توجه به شرايط سني ام بايد اعتراف كنم در مواردي بسيار سختگيرانه بود. دروس مقدماتي حوزوي را نزد پدر آموختم و در 16 سالگي به قم رفتم و تا 1347 كه به تهران آمدم از محضر اساتيد بزرگواري در سطح كفايه و خارج فقه و اصول نظير مرحوم امام خميني، مرحوم آيت الله نجفي، مرعشي مرحوم آيت الله سلطاني، آيت الله منتظري، مرحوم آيت الله فاضل لنكراني، مرحوم آيت الله مشكيني بهره مند شدم. در تهران نيز مدتي در درس ميرزا باقر آشتياني شركت كردم اجازه اجتهاد از سوي 8 استاد برجسته حوزه از جمله آيات سلطاني طباطبايي، فاضل لنكراني، يوسف صانعي و نوري همداني به من داده شد.

 

 

 

در كنار دروس حوزوي و براي تحصيلات دانشگاهي نيمه دوم دهه چهل وارد دانشكده الهيات دانشگاه تهران شدم كه به دليل دستگيري هاي مكرر و نيز زندگي مخفي و بعد مشكل سربازي فارغ التحصيلي ام در رشته فقه و حقوق اسلامي تا سال 1350 به تاخير افتاد. در سال 1341 با خانم فاطمه كروبي كه چهره اي آشنا براي مردم است، ازدواج كردم. ايشان سال ها در مراكز پزشكي و درماني بنياد شهيد فعاليت كرد و يك دوره هم نماينده مردم تهران در مجلس بود. نتيجه زندگي مشترك ما 4 پسر به نام هاي ممد حسين، محمد تقي، علي و ياسر است.

 

 

 

در سال 1347 از قم به تهران مهاجرت و در منطقه خراسان و شهباز سكني گزيدم. دو سال بعد به توصيه مرحوم آيت الله طالقاني به منطقه اي در شميران، حكمت نزديك چيذر رفتم و امام مسجد صاحب الامر شدم. همزمان تا سال هاي انقلاب در مارس جهان آرا، پيمان و مهديه شميران و مدتي نيز در حوزه علميه چيذر به تدريس مشغول بودم. البته دستگيري و زندان هاي مكرر مشكلات زيادي براي كار آموزشي من به دنبال داشت. شايد بد نباشد به اين نكته اشاره كنم كه از سال 1342 تا 1357 بود. با افرادي چون مرحوم آيت الله حاج آقا مصطفي خميني، آيت الله منتظري، مرحوم آيت الله طالقاني، انواري، شهيد مهدي عراقي، هاشمي رفسنجاني، مرحوم رباني شيرازي، شريعتي سبزواري، شهيد محمد منتظري، علوي (داماد مرحوم طالقاني)، فهيم كرماني و مرآتي (داماد مرحوم سيد حسن معيني) محسن طاهري، اميرحسيني، تقي درچه اي، دكتر شيباني، علي بابايي و مفيدي (از نهضت آزادي)، عمويي و كي منش (ازكمونيست هاي سرشناس)، پرويز حكمت جو و پاك نژاد (از گروه هاي مبارز غير مذهبي) هم بند بودم. شايد همين تجربه سبب شده كه همواره ضمن همدردي با زندانيان و خانواده آنان همه تلاش خود را براي حل مشكلات آنان بدون توجه به انديشه و گرش آنان و حتي اختلاف نگرش به كار ببندم. سوابق ما بعد از انقلاب بر همگان روشن است كه به بخشي از سوابق سياسي و اجرايي به اجمال اشاره مي كنم:

 

 

 

* موسس كميته امداد امام خميني (ره)

 

 

 

* نماينده تام الاختيار امام خميني (ره) در استان لرستان

 

 

 

*موسس و سرپرست بنياد شهيد انقلاب اسلامي

 

 

 

*سرپرست حجاج و نماينده امام در امور حج

 

 

 

* عضويت در مجلس بازنگري قانون اساسي

 

 

 

* عضويت در مجمع تشخيص مصلحت نظام

 

 

 

* نماينده دور اول، دوم، سوم و ششم مجلس شوراي اسلامي

 

 

 

* نايب رئيس دور دوم

 

 

 

*رئيس دوره سوم و ششم مجلس شوراي اسلامي

 

 

 

*عضويت در شوراي مركزي حزب جمهوري اسلامي

 

 

 

* عضويت در جامعه روحانيت مبارز

 

 

 

* موسس و دبير مجمع روجانيون مبارز تا 1384

 

 

 

* موسس و دبيركل حزب اعتماد ملي